Postanowienie TK z dnia 19 października 2004, sygn. Ts 131/04

W skardze konstytucyjnej z 14 lipca 2004 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) skarżąca spółka jawna M. Garcarzyk, S. Wawer, L. Pilarczyk zakwestionowała zgodność z Konstytucją przepisów zawartych w dwóch aktach normatywnych. Przepisom § 27 w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1999 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 105, poz. 1197, ze zm.; dalej: rozporządzenie) zarzucono niezgodność z art. 2, art. 7, art. 31, art. 64, art. 84, art. 92 oraz art. 217 Konstytucji. Jej istoty upatruje skarżąca w tym, iż kwestionowane przepisy rozporządzenia wkraczają w sferę wyłączności ustawowej. W skardze sformułowano następnie zastrzeżenia pod adresem przepisów konstruujących delegację ustawową do wydania zaskarżonego rozporządzenia, zarzucając im nadmierną lapidarność, której skutkiem było także wadliwe i nieprecyzyjne określenie w treści rozporządzenia danych, jakie winna zawierać faktura wystawiana przez podatnika podatku akcyzowego. Skarżąca powołała się również na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2002 r. (sygn. P 7/00), w którym stwierdzono niezgodność z art. 217 Konstytucji przepisu rozporządzenia Ministra Finansów z 5 stycznia 1998 r., zawierającego – zdaniem skarżącej – analogiczne rozwiązania prawne jak zaskarżone rozporządzenie.

W odniesieniu do art. 257 w zw. z art. 252 § 2 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej: p.p.p.s.a.) skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 32 oraz art. 45 Konstytucji. Polegać ma ono na dyskryminacji osób i podmiotów gospodarczych, które nie dysponują dostatecznymi środkami na opłacenie skargi kasacyjnej, wywołanej nałożeniem na te osoby rygoryzmu formalnego w postaci obowiązku składania wniosku o przyznanie pomocy publicznej na ściśle określonym formularzu, z pominięciem procedury konwalidacyjnej przewidzianej w art. 49 § 1 tej ustawy.

Skarga konstytucyjna została sformułowana