Postanowienie TK z dnia 21 listopada 2006, sygn. Ts 131/06

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 26 maja 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) z art. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z 20 grudnia 1994 r. (NUB/U-252/94/g) Urząd Wojewódzki w Warszawie odmówił stwierdzenia posiadania przez skarżącego przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta w specjalności architektonicznej (zw. dalej uprawnieniami budowlanymi). Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 25 lutego 1995 r. (P06-053-K-707/94) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołano się do brzmienia zaskarżonej regulacji, zgodnie z którą, do spraw dotyczących stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego wymaganego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tej ustawy. Jak wskazuje skarżący, w ciągu kolejnych 5 lat w Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie toczyło się postępowanie administracyjne, w rezultacie którego Wojewoda Mazowiecki decyzją z 22 listopada 2001 r. odmówił przyznania skarżącemu uprawnień budowlanych, wskazując w uzasadnieniu na niespełnienie warunków niezbędnych do ich uzyskania, a mianowicie na nieposiadanie dyplomu. Decyzja ta została utrzymana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 7 stycznia 2002 r. (znak: OZ/ORZ/460/2/02). Złożona na powyższą decyzję skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2004 r. (sygn. akt 7/IV S.A. 2751/02), ze względu na wniesienie jej po upływie przewidzianego prawem terminu. Postanowieniem z 2 kwietnia 2004 r. (sygn. akt 7/IV S.A. 2751/02), Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną wniesioną do NSA na wskazaną powyżej decyzję, wskazując w uzasadnieniu na niezachowanie wymogu przymusu adwokackiego, obowiązującego przy wnoszeniu skarg kasacyjnych.