Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 131/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 22 kwietnia 2008 r., sporządzonej przez radcę prawnego skarżącej, zakwestionowana została zgodność
art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, ze zm.; dalej:
u.z.o.z.) z Konstytucją.
W opinii skarżącej zakwestionowany przepis narusza jej prawa do równej ochrony praw majątkowych, wywiedzione z art. 64 ust.
2 Konstytucji. Przepis art. 60 ust. 6 u.z.o.z. zezwala organowi, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej,
dowolnie ustalić dzień zakończenia czynności likwidacyjnych w uchwale o likwidacji zakładu. Organ założycielski ma więc –
wywodzi dalej skarżąca – prawo przesuwania tego terminu aktem o charakterze podustawowym, w konsekwencji czego może swobodnie
decydować o terminie zaspokojenia wierzycieli. Według skarżącej brak ustalenia terminu końcowego likwidacji w regulacji ustawowej
skutkuje niestabilnością i niepewnością prawa. Jej zdaniem narusza to zasady przyzwoitej legislacji oraz zasadę określoności
prawa, co jest sprzeczne z ideą demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji. Ponadto skarżąca zarzuca
kwestionowanej regulacji niezgodność z art. 31 ust. 3 Konstytucji, która przejawia się w naruszeniu istoty prawa majątkowego
wierzycieli, a nawet uniemożliwieniu jego realizacji. Artykuł 60 ust. 6 u.z.o.z. nie spełnia także warunku ograniczenia prawa
majątkowego wierzycieli wyłącznie w drodze ustawy.
Postanowieniem z 24 marca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Rozstrzygnięcie to było uzasadnione
dwoma względami. Po pierwsze, nieprawidłowo określono przedmiot skargi. Po drugie, nie oznaczono przepisu, którego zakres
normowania jest zbyt wąski –nieobejmujący przypadków, które zgodnie z normami konstytucyjnymi winien obejmować. Trybunał Konstytucyjny
nie odnosił się natomiast do treści pisma zatytułowanego „uzupełnienie skargi konstytucyjnej”, gdyż wpłynęło ono rok po wystąpieniu
ze skargą konstytucyjną.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym dowodzi, że: (1) skarga nie mogła dotyczyć przepisów