Postanowienie TK z dnia 30 stycznia 2012, sygn. Ts 131/11

W skardze konstytucyjnej z 26 kwietnia 2011 r. Katarzyna i Jacek B. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 503 § 1 oraz art. 504 § 1 i 2 w związku z art. 840 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w zakresie, w jakim przepisy te nie przewidują możliwości rozpoznania przez sąd zarzutów wobec roszczenia uwzględnionego w nakazie zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym, nieobjętych sprzeciwem od nakazu zapłaty lub objętych spóźnionym sprzeciwem od nakazu zapłaty, w szczególności w postępowaniu o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności”, z art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 w związku z preambułą, art. 2, art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżących konieczność przedstawienia wszystkich zarzutów oraz okoliczności faktycznych i dowodów na ich poparcie w sprzeciwie od nakazu zapłaty oraz brak możliwości podniesienia nowych zarzutów po upływie terminu do wniesienia takiego sprzeciwu narusza prawo do sądu i obrony lub dochodzenia przed sądem swoich praw oraz do bezstronnego i sprawiedliwego rozpoznania ich sprawy. W przekonaniu skarżących prawa te naruszone są również przez uproszczony charakter postępowania upominawczego i brak uzależnienia możliwości wydania nakazu zapłaty w tym postępowaniu od wartości przedmiotu sporu.

W postanowieniu z 30 stycznia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W odniesieniu do zarzutu niezgodności art. 503 § 1 oraz art. 840 § 1 k.p.c., zaskarżonego w skardze jako przepis związkowy wobec art. 504 § 1 i 2 k.p.c., z powołanymi wzorcami kontroli powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że zaskarżone przepisy nie stanowiły podstawy wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżących. Z treści załączonych do skargi konstytucyjnej orzeczeń w sprawie skarżących wynika bowiem, że z uwagi