Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lutego 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 131/17 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez K.K. i złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
K.K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 81 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) z art.
2, art. 77 oraz art. 78 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Okręgowa Rada Adwokacka w K. uchwałą z października 2015 r. stwierdziła trwałą niezdolność do wykonywania zawodu przez skarżącego.
Od powyżej uchwały skarżący złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z lipca
2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 4 października 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych
skargi konstytucyjnej przez: po pierwsze, złożenie pisemnego oświadczenia, że skarżący w dniu złożenia skargi posiadał uprawnienie
do samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej; po drugie, wskazanie, czy skarżący wyczerpał drogę prawną,
a jeżeli tak, doręczenie odpisu oraz 4 kopii ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust.