W skardze konstytucyjnej złożonej 11 września 2000 r. zarzucono, iż art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym
Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej oraz że art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej – Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 78 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego wprowadzony w art. 236 ust. 2 konstytucji wyjątek od zasady dwuinstancyjnego
postępowania w postępowaniu sądowo-administracyjnym uniemożliwia funkcjonowanie demokratycznego państwa prawnego i godzi w
gwarancje ochrony praw jednostki.
Minister Obrony Narodowej decyzją z 29 marca 1999 r. ustalił zmniejszoną wysokość dodatku wyrównawczego przysługującego skarżącemu
z tytułu służby na stanowisku sędziego w sądzie wojskowym. Dodatek był wypłacany na podstawie ustawy z 17 grudnia 1994 r.
o uposażeniu żołnierzy, ustawy z 8 czerwca 1992 r. o ustroju sądów wojskowych oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Prezydenta
RP z 3 września 1992 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów. Decyzję Ministra Obrony Narodowej skarżący uczynił
przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 16 listopada 1999 r. skargę tę oddalił. Następnie
skarżący zwracał się do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich
oraz Ministra Sprawiedliwości o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wskazanego wyroku, ale we wszystkich wypadkach odmówiono
wniesienia tej rewizji. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł skargę konstytucyjną, wiążąc ją z decyzjami wskazanych wyżej organów
o odmowie wniesienia rewizji nadzwyczajnej.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 28 września