Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 132/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 101 ust. 3 i art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z 12 września 1990
r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) są niezgodne z art. 30, art. 66 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz że art.
39313 § 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45
ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 22 lutego 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie
odnoszącym się do art. 101 ust. 3 oraz art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym. W uzasadnieniu
postanowienia wskazano, że pensum dydaktyczne nie stanowi maksymalnych norm czasu pracy w rozumieniu art. 66 ust. 2 Konstytucji,
a te zostały określone w kodeksie pracy.
W zażaleniu skarżący wskazał, że ustawowy wymiar pensum (210 godzin) ma charakter względny i pozbawiony jest „szczytowego”
(maksymalnego) znaczenia. Pojęcie maksymalnej normy czasu pracy może być odniesione do czasu pracy konkretnego rodzaju, tj.
liczby godzin zajęć prowadzonych przez nauczycieli (maksimum lokalne). Względny charakter pensum powoduje, że maksimum takie
w ustawie nie jest określone. Specyfika pracy pracownika naukowo-dydaktycznego nie pozwala na zastosowanie ani norm podstawowego
czasu pracy z art. 129 k.p., ani przepisów o godzinach nadliczbowych (art. 133 i art. 134 k.p.). Na dowód powyższego skarżący
dołączył wydany względem niego w innej sprawie wyrok Sądu Najwyższego z 26 listopada 2002 r. (sygn. akt I PKN 632/01). Odmienny
pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu jest zdaniem skarżącego błędny. Skarżący wskazuje też, że skoro obowiązkowy wymiar
czasu pracy pracowników, o których mowa w art. 75