Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 133/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Mieczysława Bronk zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z
dnia 30 maja 1962 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 34, poz. 158 ze zm.; dalej: prawo wodne z 1962 r.) oraz art. 131 ustawy z dnia
24 października 1974 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.; dalej: prawo wodne z 1974 r.). Przepisom prawa wodnego
z 1962 r. skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji,
natomiast art. 131 prawa wodnego z 1974 r. – niezgodność z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Źródeł opisanej wyżej niezgodności upatrywał skarżący w pozbawieniu bez rekompensaty właścicieli wód płynących przysługującego
im prawa własności oraz w dyskryminującym określeniu przesłanek uzyskania prawa dożywotniego korzystania z wód, a także żądania
odszkodowania z tytułu pozbawienia własności.
Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2004 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem
Trybunału Konstytucyjnego, przedmiotem skargi uczyniono przepisy, które nie spełniają podstawowej przesłanki dopuszczalności
występowania z tym środkiem ochrony konstytucyjnych praw i wolności. W zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że zarówno unormowania
prawa wodnego z 1962 r., jak i art. 131 prawa wodnego z 1974 r., nie były podstawą prawną ostatecznego orzeczenia, z wydaniem
którego wiąże skarżący zarzut naruszenia praw konstytucyjnych. Zdaniem Trybunału, przepisy art. 1 ust. 1 i art. 2 prawa wodnego
z 1962 r. stanowiły wprawdzie podstawę do odjęcia własności, jednakże samo pozbawienie tego prawa nastapiło ex lege. Uwzględnienie tych unormowań przez sąd orzekający w przedmiocie ustanowienia drogi koniecznej miało miejsce jedynie w kontekście
stwierdzenia skutków, jakie