Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 kwietnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 133/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 29 maja 2006 r. skarżąca zarzuciła, iż art. 10 ust. 1 pkt 3
Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51,
poz. 318; dalej: Konkordat), art. 1 § 2 i art. 8 § 3 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U.
Nr 9, poz. 59 ze zm.; dalej: k.r.o.) oraz art. 61a ust. 5 ustawy z dnia 29 września 1986 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego
(Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688; dalej: p.a.s.c.) są niezgodne z art. 18, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2, art. 31
ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 47 Konstytucji.
Skarżąca podnosi, że zaskarżona regulacja, uzależniająca skuteczność małżeństwa zawartego przed duchownym katolickim od sporządzenia
aktu małżeństwa na podstawie zaświadczenia przesłanego przez duchownego w terminie 5 dni od zawarcia małżeństwa kanonicznego,
narusza określoną w art. 18 Konstytucji zasadę ochrony małżeństwa i rodziny. Niedochowanie terminu przekazania zaświadczenia
przez duchownego powoduje, że małżeństwo zawarte zgodnie z prawem kanonicznym ma charakter wyłącznie wyznaniowy, mimo wyrażenia
przez nupturientów woli zawarcia małżeństwa podlegającego prawu polskiemu, i nie korzysta w związku z tym z ochrony przewidzianej
w przepisach prawa. Przesłanki skuteczności małżeństwa zawartego przed duchownym wynikające z zaskarżonych przepisów prowadzą
także – w opinii skarżącej – do naruszenia prawa do dziedziczenia wynikającego z art. 21 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji,
ponieważ osoba będąca małżonkiem zmarłego jedynie według prawa wyznaniowego nie jest powołana do dziedziczenia ustawowego.
Skarżąca zarzuca również, że naruszone zostało jej prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, wynikające z art. 47 Konstytucji
w ten sposób,