Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lutego 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 133/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej nadanej w dniu 14 czerwca 2007 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 3989 oraz art. 39810 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2 w związku z
art. 45 ust. 1 i 2 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu
o następujący stan faktyczny.
Skarżący występował jako strona powodowa w procesie cywilnym. Wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w I instancji powództwo
zostało oddalone. Apelacja od wniesionego rozstrzygnięcia została oddalona przez Sąd Apelacyjny w Warszawie. Postanowieniem
z 28 lutego 2007 r. (sygn. akt I CSK 26/07) doręczonym skarżącemu w dniu 15 marca 2007 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Zaskarżonym przepisom skarżący zarzuca, iż upoważniły Sąd Najwyższy do podjęcia rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym w
składzie jednoosobowym bez konieczności uzasadnienia swojej decyzji. W konsekwencji tak podjętego rozstrzygnięcia skarżący
nie miał żadnej możliwości poznania motywów, którymi kierował się Sąd Najwyższy, nie posiadał również możliwości odwołania
się od orzeczonego postanowienia. W ocenie skarżącego zaskarżone regulacje prowadzą do dowolności, braku rzetelności oraz
arbitralności rozstrzygnięć Sądu Najwyższego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg.
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego,
że w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia, na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu
normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. Uprawdopodobnienie
przez skarżącego naruszenia jego praw lub wolności jest zatem przesłanką konieczną dla uznania dopuszczalności skargi konstytucyjnej.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny zobowiązany był zbadać, czy istotnie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia