Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 stycznia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 133/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 czerwca 2009 r. skarżący zarzucił, że art. 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy
(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.; dalej: k.p.) jest niezgodny z art. 2, art. 5, art. 24 i art. 64 ust. 1 Konstytucji;
art. 367 § 1 i art. 386 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze
zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 78 i art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 3989 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
W dniu 1 maja 2004 r. pracodawca rozwiązał ze skarżącym, będącym Przewodniczącym Związku Zawodowego, umowę o pracę z naruszeniem
prawa. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia wyrokiem z 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt IV 1P 1608/04) przywrócił skarżącego
do pracy i zasądził na jego rzecz wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy w kwocie 309 347, 17 zł. W wyniku apelacji
pracodawcy Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 27 maja 2008 r. (sygn. akt VII Pa 203/08) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób,
że zasądził od pracodawcy na rzecz powoda kwotę w wysokości 23 322,00 zł z ustawowymi odsetkami od daty wniesienia pozwu,
oddalając powództwo w pozostałej części. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, której postanowieniem z 10
lutego 2009 r. (sygn. akt II PK 268/08) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone
pełnomocnikowi skarżącego 6 marca 2009 r.
W ocenie skarżącego zastosowanie zaskarżonych przepisów przez orzekające sądy doprowadziło do naruszenia praw