Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 133/10 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 maja 2010 r. (data nadania),
Jarosław K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 46 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1-4 ustawy
z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, ze zm.; dalej: prawo prasowe) z art. 42 ust. 1 w związku
z art. 2, art. 14 oraz art. 54 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego „[b]rak precyzji w sposobie sformułowania normy prawnej będącej podstawą skargi [konstytucyjnej] powoduje,
iż orzeczenia sądów wydawane [są] z naruszeniem zasady wypływającej z art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP”, a „odpowiedzialność
karna za odmowę publikacji sprostowania czy odpowiedzi pozostaje w sprzeczności ze standardami wolności wypowiedzi, posiłkując
się w celu realizacji prawa do odpowiedzi instrumentami nadmiernie ingerującymi w wolność gwarantowaną w art. 14 i 54 Konstytucji
RP”.
2. Postanowieniem z 31 stycznia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz art. 36 ust. 3 w związku
z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)
– odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ponieważ konstytucyjność zakwestionowanych w skardze przepisów prawa
prasowego była już przedmiotem analizy Trybunału w wyroku z 1 grudnia 2010 r. o sygn. K 41/07 (OTK ZU nr 10/A/2010, poz. 127),
którego sentencja została opublikowana w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 2010 r. Nr 235 pod poz. 1551. We wskazanym
orzeczeniu uznano art. 46 ust. 1 oraz art. 31 i art. 33 ust. 1 prawa prasowego za niezgodne z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Zgodnie zaś z utrwalonym