Postanowienie TK z dnia 31 marca 2003, sygn. Ts 134/02

W skardze konstytucyjnej z 26 września 2002 r. skarżąca zakwestionowała zgodność z Konstytucją RP art. 31 ustawy z 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (dalej: ustawa). Przepisom zakwestionowanej ustawy zarzuciła, że pozbawiły jej męża prawa majątkowego do wynagrodzenia za szkodę spowodowaną utratą dodatku do emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Mąż skarżącej zmarł przed dniem wejścia w życie ustawy, co wykluczyło uznanie go za osobę uprawnioną do nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych. Zdaniem skarżącej narusza to konstytucyjne prawa do dziedziczenia praw majątkowych oraz wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 64 ust. 1 i art. 77 Konstytucji).

Skarga została sformułowana w oparciu o następujący stan faktyczny. Skarżąca wystąpiła do organu rentowego o umieszczenie jej męża w spisie osób uprawnionych do nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych. Decyzją z 2 lipca 2001 r. (znak E-600789-5/10) organ rentowy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle art. 3 zaskarżonej ustawy mąż skarżącej – zmarły przed dniem wejścia ustawy w życie – nie może być uznany za osobę uprawnioną. Odwołanie skarżącej od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z 20 listopada 2001 r. (sygn. akt IV U 4100/01). W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że organ rentowy prawidłowo przyjął, że osoba, która zmarła przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 12 kwietnia 1997 r.) nie może być zaliczona do kręgu podmiotów uprawnionych, określonego w art. 3 ustawy. Apelacja skarżącej od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 18 kwietnia 2002 r. (sygn. akt III