Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 134/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 czerwca 2012 r. S.M. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 3989 § 1 pkt 4 i art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
42 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący upatruje naruszenie swych praw: po pierwsze, w ogólnikowym ujęciu przesłanek przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej;
po drugie, w braku „ustawowego wymogu sporządzenia przez Sąd Najwyższy uzasadnienia orzeczenia”; po trzecie, w uniemożliwieniu
skarżącemu udziału w rozprawie. Skarżący krytycznie odniósł się do postanowienia Sądu Najwyższego oraz orzeczeń poprzedzających
odmowę rozpoznania skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z 18 października 2013 r. Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Jak ustalił Trybunał,
przedstawione w niej zarzuty de facto odnoszą się do wadliwego rozpoznania sprawy skarżącego przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. Ponadto, skarżący nie wskazał
sposobu naruszenia przysługujących mu praw, a sformułowane przez niego zarzuty Trybunał uznał za oczywiście bezzasadne.
W zażaleniu z 2 listopada 2013 r. zaskarżono postanowienie w całości. Zdaniem skarżącego Trybunał błędnie przyjął, że zakwestionowane
w skardze przepisy k.p.c. są zgodne z Konstytucją, a także naruszył art. 46 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) „w zakresie dotyczącym zgodności (…) [zakwestionowanych przepisów] z
art. 30 i 183 Konstytucji”. W przekonaniu skarżącego postanowienie Trybunału z 18 października 2013 r. pozbawia go możliwości
zaskarżenia niezgodnych z Konstytucją przepisów, które zamykają mu drogę do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniesionego
zażalenia skarżący ponownie przedstawił stan faktyczny sprawy, a także zarzucił, że wniesiona skarga nie jest – jak przyjął
Trybunał – skargą na orzeczenie, lecz skargą na