Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 134/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 2015 r. (data nadania) Z.M. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 36 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym (Dz.U.2015.199) z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi skarżący sprecyzował, że wnosi o zbadanie konstytucyjności kwestionowanych przepisów w zakresie, w jakim
normują „roszczenia przewidziane w razie przeznaczenia danej nieruchomości w planie miejscowym na cele publiczne”.
2. Postanowieniem z 26 stycznia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie
art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643,
ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Trybunał uznał, że skarżący błędnie za ostateczne orzeczenie o swoich prawach, których
dotyczy skarga konstytucyjna, uznał postanowienie Sądu Najwyższego z grudnia 2014 r. o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania, w następstwie czego nieprawidłowo od daty doręczenia tego postanowienia liczył termin do wniesienia skargi
konstytucyjnej i skarga konstytucyjna została złożona przez niego po terminie. Ponadto Trybunał zwrócił uwagę na to, że w postanowieniu
z grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy nie stosował kwestionowanych przez skarżącego przepisów.
3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący stwierdził, że jego konstytucyjne prawa podmiotowe zostały naruszone przez
wydanie zarówno wskazanego wyżej postanowienia