Postanowienie TK z dnia 02 lutego 2000, sygn. Ts 134/99

W skardze konstytucyjnej Marka C. zakwestionowano zgodność art. 190 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (dalej: ordynacja wyborcza) z art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, statuującym prawo każdego obywatela, korzystającego z pełni praw publicznych, dostępu na jednakowych zasadach do służby publicznej. W uzasadnieniu skargi oraz w piśmie procesowym z 12 października 1999 r. pełnomocnik skarżącego wskazuje, że kwestionowane przepisy ustawy dają podstawę do pozbawienia funkcji radnego osobę, która wyrokiem sądowym nie została ograniczona w prawach publicznych, co stanowić ma naruszenie art. 60 konstytucji. Ponadto w skardze podniesiono, że konstytucja nie określa, za jakie czyny karalne można pozbawić radnego mandatu, co tym samym oznacza, że kwestionowane przepisy ordynacji wyborczej zostały wydane bez podstawy prawnej.

Działając na podstawie kwestionowanych przepisów, Rada Miasta P. podjęła 21 lipca 1999 r. uchwałę, w której stwierdzono wygaśnięcie mandatu radnego skarżącego, w związku ze skazaniem go wyrokiem Sądu Rejonowego w S. (utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S.) za przestępstwa umyślne z art. 262 2 kk i art. 212 1 kk.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy ordynacji wyborczej stanowią:

– “Wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek: prawomocnego wyroku sądu, orzeczonego za przestępstwo popełnione z winy umyślnej” (art. 190