Postanowienie TK z dnia 16 listopada 2004, sygn. Ts 135/04

W skardze konstytucyjnej z 21 lipca 2007 r. zarzucono, że art. 60 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 18, art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji przez obciążenie małżonka wyłącznie winnego rozkładu pożycia obowiązkiem alimentacyjnym nieograniczonym w czasie, o ile małżonek niewinny nie wstąpi w nowy związek małżeński. W sprawie z powództwa Anny Wójcikowskiej-Halamy przeciwko składającemu skargę konstytucyjną Andrzejowi Halamie 20 maja 2004 r. zapadł prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie-Wydział XI Cywilny-Rodzinny Sekcja ds. Odwoławczych. Sąd II instancji oddalił apelacje obu stron. Wobec nieuwzględnienia apelacji przez Sąd II instancji prawomocny jest również wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie-Wydział III Rodzinny i Nieletnich z 29 stycznia 2004 r. (sygn. akt: III RC 7/O3/K), którym zasądzono od skarżącego na rzecz powódki Anny Wójcikowskiej-Halamy kwotę 500 zł miesięcznie tytułem alimentów. Podstawą orzeczenia Sądu był pierwotnie art. 60 § 2 k.r.o. (s. 3 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji), zmodyfikowaną następnie przez Sąd Okręgowy, tj. na art. 60 § 1 k.r.o. Nieograniczony w czasie obowiązek alimentacyjny małżonka wyłącznie winnego za rozkład pożycia wynika a contrario z art. 60 § 3 k.r.o. Zdaniem skarżącego wyrok zasądzający alimenty na rzecz byłej żony stanowi naruszenie jego praw i wolności zagwarantowanych przez Konstytucję: zasady sprawiedliwości społecznej, tj. art. 2 Konstytucji; zasady ochrony małżeństwa, tj. art. 18 Konstytucji; prawa własności i zasady proporcjonalności, tj. art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Stosownie do art. 60 § 3 a contrario k.r.o małżonek uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym nieograniczonym w czasie. Obowiązek ten wygasa jedynie w przypadku zawarcia małżeństwa przez małżonka niewinnego – art. 60