Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 stycznia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 135/08 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 kwietnia 2008 r., M.J. (dalej: skarżący) zarzucił, że:
1) art. 63 § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991
r. Nr 118, poz. 512, ze zm.), jest niezgodny z art. 2, art. 21, art. 31 ust. 2, art. 64 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji;
2) art. 174 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze
zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.), w części obejmującej zwrot „chyba że nastąpiły one po zamknięciu
rozprawy”, jest niezgodny z art. 2, art. 21 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków
formalnych skargi konstytucyjnej.
W wykonaniu powyższego zarządzenia, 21 lipca 2008 r., wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego pismo procesowe z 18 lipca 2008
r.
Trybunał powziął wątpliwość co do autentyczności podpisu oraz pieczęci radcy prawnego G.K. widniejących pod tym pismem. Zaistniało
uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny
(ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600; dalej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału
Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]).
W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 19 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c.
w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), zawiesił