Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 135/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 1 kwietnia 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 545 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) w zakresie,
w jakim przewiduje przymus adwokacki w sprawie o wznowienie postępowania karnego, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4
Konstytucji.
Postanowieniem z 8 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał
stwierdził, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji przez zakwestionowany art. 545 § 2 kpk
jest oczywiście bezzasadny. Podkreślił przy tym, że postępowanie odnośnie do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania
karnego ma charakter nadzwyczajny, ponadprogramowy, wykraczający poza konstytucyjny standard prawa do sądu. Uznał w związku
z tym powyższe okoliczności za przemawiające za ustanowieniem szczególnej procedury weryfikowania przesłanek skorzystania
z tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a taki charakter ma właśnie przymus adwokacko-radcowski, którym został objęty wniosek
o nadzwyczajne wznowienie postępowania karnego. Zdaniem Trybunału obrońca wyznaczony z urzędu musi mieć taką samą możliwość
oceny spełnienia warunków do wystąpienia z wnioskiem, jak obrońca działający z wyboru. Taką gwarancję stanowi regulacja określona
w art. 84 § 3 k.p.k. przewidująca możliwość przedłożenia przez pełnomocnika opinii, w której stwierdza on brak podstaw do
wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Rozwiązanie to ma zapobiegać zbyt pochopnemu składaniu wniosków o wznowienie
prawomocnie zakończonych postępowań, zwłaszcza gdy nie istnieją ku temu obiektywne przesłanki. Trybunał ustosunkował się także
do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w T. z września 2006 r. i wyroku Sądu Okręgowego w K.
z lutego 2007 r. oraz zawieszenie postępowania w KRS o wykreślenie skarżącego z rejestru spółki wskazując, że postanowienie
tymczasowe ma charakter nadzwyczajny, a przesłanki jego wydania muszą być interpretowane ściśle.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym