W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 czerwca 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
R.M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września
1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1944 r. Nr 4, poz. 17; dalej: dekret) z art. 45 ust. 1 w związku z art.
2 i art. 32 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim regulacja ta zezwala na objęcie
jej przepisami i w konsekwencji odjęcie własności nieruchomości, które przekraczając określone w dekrecie normy obszarowe:
1) spełniają tylko jedną z dwóch, wymienionych w jej treści, niezależnych przesłanek, tj. albo przesłankę „ziemskości” (nieruchomość
ziemska), albo przesłankę „charakteru rolniczego” (nieruchomość o charakterze rolniczym), bez łącznego spełnienia obu tych
niezależnych kryteriów (nieruchomość ziemska o charakterze rolniczym),
2) w ogóle nie są „nieruchomościami ziemskimi”, a pozostają jedynie w związku funkcjonalnym z nieruchomością ziemską.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Wnioskiem z 19 lutego 2001 r. skarżący wystąpił o wydanie decyzji stwierdzającej, czy wskazane przez niego działki gruntowe,
objęte były działaniem dekretu. Decyzją z 26 stycznia 2004 r. Wojewoda stwierdził, że działki „nie podpadały pod działanie
art. 2 ust. 1 lit. e dekretu”.
Po rozpoznaniu odwołań Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. i Agencji Nieruchomości Rolnych od powyższej decyzji, Minister
Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 13 lipca 2005 r. uchylił w całości zakwestionowaną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej
instancji oraz umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez Agencję Nieruchomości Rolnych. Rozstrzygnięcie to zostało
zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z 4 lipca 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję.
Rozpoznając ponownie sprawę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 30