Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 listopada 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 137/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lipca 2004 r. zakwestionowano zgodność art. 228 § 1 i 4
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2003
r. z art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 47 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w oparciu o następujący stan faktyczny: Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia postanowieniem
z 19 września 2003 r. (sygn. akt IV K 18/02) umorzył postępowanie karne toczące się w stosunku do skarżącego ze względu na
brak ustawowych znamion przestępstwa. Sąd Okręgowy w Łodzi – V Wydział Karny po rozpoznaniu zażalenia Prokuratury złożonego
na powyższe postanowienie uchylił postanowieniem z 31 marca 2004 r. (sygn. akt V Kz 273/04) zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał
sprawę sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżący może stanowić podmiot przestępstwa z art. 228
§ 1 i 4 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2003 r., jako że pomimo iż nie był funkcjonariuszem publicznym był osobą
pełniącą funkcje publiczne.
Z wydaniem postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi skarżący wiąże naruszenie następujących praw i wolności konstytucyjnych:
prawa do przyzwoitej legislacji i gwarancji nie pociągania go do odpowiedzialności karnej za czyny, które nie są zabronione
przez ustawę pod groźbą kary (art. 42 ust. 1 Konstytucji); prawa do rozpoznania sprawy przez sąd w rozsądnym terminie (art.
45 ust. 1 Konstytucji), wolności wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy (art. 65 ust. 1 Konstytucji) oraz prawa do decydowania
o swoim życiu osobistym (art. 47 Konstytucji).
Uzasadniając naruszenie wskazanych powyżej praw skarżący odwołuje się do sporów i kontrowersji, jakie w doktrynie i