Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 stycznia 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 137/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2005 r. skarżący zarzucił § 20 pkt 1 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń
(Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) sprzeczność z art. 7, art. 45 ust. 1, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 2 Konstytucji oraz
z art. 233 § 1 i art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).
Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć tj. z: decyzjami ZUS z 20 lutego 1998 r. (znak E-11120946) oraz z 3 lipca 2001
r. (znak E-11102946), wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 18 lutego 2003 r. (sygn.
akt VIII U 4975/01), wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 1 września 2004 r. (sygn.
akt III Aua 1310/03) oraz postanowieniem Sądu Najwyższego z 10 czerwca 2005 r. (sygn. akt II UK 13/05) skarżący wiąże naruszenie
prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez ZUS i sądy (art. 45 ust. 1 i art. 87 Konstytucji), polegające na zignorowaniu
jego słusznych i udokumentowanych roszczeń w oparciu o „regulacje ZUS-u ustalone według sprzecznego z art. 92 ust. 2 Konstytucji
upoważnienia Rady Ministrów”.
Postanowieniem z 30 listopada 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej.
W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził w pierwszej kolejności, iż zakwestionowany w skardze przepis nie stanowił
podstawy wydanych w sprawie orzeczeń. Ponadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził brak aktualnego naruszenia prawa konstytucyjnego.
Ponieważ niemożność wydania obiektywnych i sprawiedliwych ocen wiąże skarżący z „narzucaniem” organom rozstrzygającym jego
sprawę ograniczeń dowodowych wynikających z zaskarżonego przepisu, a