Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 137/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 czerwca 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 15, poz. 131, ze zm.) z art.
2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że przepisy zaskarżonego rozporządzenia są niezgodne z zasadą sprawiedliwości
społecznej i zaufania obywateli wobec państwa oraz z zasadą równości wobec prawa. Zdaniem skarżącej przepisy rozporządzenia
prowadzą do dyskryminacji tłumaczy przysięgłych w stosunku do innych grup zawodowych, w tym zwłaszcza adwokatów i radców prawnych,
albowiem przepisy określające wynagrodzenie za czynności z urzędu, podejmowane przez przedstawicieli tych zawodów, przewidują
zwiększenie ich wynagrodzenia o należny podatek. W tej sytuacji brak analogicznej regulacji dla tłumaczy przysięgłych należy,
zdaniem skarżącej, traktować jako niedopatrzenie ustawodawcy, które powinno być usunięte przez wprowadzenie określonej regulacji.
Postanowieniem z 16 lutego 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było uznanie, że wskazane przez skarżącą art. 2 i art. 32 Konstytucji
nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu w sprawie skargi konstytucyjnej. W postanowieniu podkreślono,
że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasady wywiedzione z art. 2 i art. 32 Konstytucji nie są
bezpośrednim źródłem konstytucyjnych praw podmiotowych. Odwołanie się do nich musi być poprzedzone określeniem przysługującego
skarżącemu prawa lub wolności rangi konstytucyjnej, w związku z którym zasady te zostały naruszone. Trybunał wskazał także,
że pomimo wezwania zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego, w piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżąca
nie wskazała żadnych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, które mogłyby w niniejszej skardze pełnić rolę samodzielnych
wzorców kontroli.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniosła skarżąca. Wskazała, że skarga