Postanowienie TK z dnia 20 listopada 2009, sygn. Ts 137/09

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 10 czerwca 2009 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna nie zawiera opisu stanu faktycznego ani prawnego. Przedłożona Trybunałowi Konstytucyjnemu skarga konstytucyjna została napisana rażąco niestarannie, bowiem skarżąca pisze o „przedmiocie skargi kasacyjnej” oraz „podstawach skargi kasacyjnej” (s. 2).

Zdaniem skarżącej podstawą skargi jest ostateczna Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 23 kwietnia 2009 r. (nr II-2/4407-0028/09), na którą skarżąca nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tym samym nie toczyło się w tej sprawie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wnosząca skargę zarzuca, że art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT bezpodstawnie pozbawia ją prawa do odliczenia podatku VAT. Prowadzi to – w jej przekonaniu – do naruszenia zasady równego traktowania obywateli, godzi w konstytucyjnie chronioną zasadę zaufania obywateli do państwa oraz w nieograniczone prawo własności. Ponadto, skarżąca podkreśla, że przepis o identycznym brzmieniu zawarty w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), uznany został za niezgodny z Konstytucją wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2007 r. (SK 36/06, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 50). Zatem treść zaskarżonego art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT stała się – w ocenie wnoszącej skargę – oczywiście niekonstytucyjna.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Nie każda