Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 137/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 czerwca 2012 r. (data nadania) A.M. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w
zakresie, w jakim wyłącza możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie (oddalenie
zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie w przedmiocie zwrotu pozwu), w sprawie z zakresu prawa pracy
o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, w których zwrot
pozwu powoduje brak możliwości wniesienia kolejnego powództwa w terminie z art. 264 Kodeksu Pracy, a więc uniemożliwia skuteczne
dochodzenie praw pracowniczych”, z art. 7 w związku z art. 24 w związku z art. 78; art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 oraz
art. 77 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji; a także zgodność art. 394 § 1 k.p.c. „w zakresie,
w jakim nie przewiduje on możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie ustalenia wartości przedmiotu sporu
na podstawie art. 25 § 1 k.p.c., a do postanowienia takiego nie sporządza się uzasadnienia w myśl art. 357 § 2 k.p.c., wobec
czego strona nie zna motywów, którymi kierował się sąd”, z art. 7 w związku z art. 24 w związku z art. 78; art. 2 w związku
z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji; oraz zgodność art. 130
§ 1 k.p.c. „w zakresie, w jakim jest on interpretowany jako umożliwiający zwrot pozwu lub odrzucenie środka zaskarżenia, bez
konieczności wydawania postanowienia w