Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 137/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 maja 2014 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności art. 1173 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji oraz art. 357 § 2 k.p.c. z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego określona w art. 1173 § 1 i 2 k.p.c. procedura „ustanowienia pełnomocnika z urzędu”, nie w drodze decyzji organu wymiaru sprawiedliwości, a przez
techniczną czynność podmiotu pozostającego poza strukturą władzy sądowniczej, narusza – zagwarantowane w demokratycznym państwie
prawa – prawo do rozpoznania sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji).
Natomiast art. 357 § 2 k.p.c. narusza prawo skarżącego do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach przez niezależny niezawisły
i bezstronny sąd. W sprawie skarżącego Sąd Rejonowy w T. błędnie bowiem przyjął, że na mocy postanowienia Sądu Okręgowego
w K. z sierpnia 2012 r. doszło do ustanowienia pełnomocnika dla skarżącego, skoro postanowienie to jest jedynie czynnością
pośrednią. Dopiero bowiem Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła konkretną osobę na pełnomocnika skarżącego.
Postanowieniem z 5 października 2015 r. Trybunał odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził,
że zaskarżone przepisy nie były podstawą ostatecznego – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – orzeczenia wydanego w sprawie
skarżącego, a sformułowane w skardze zarzuty przeciw konstytucyjności tych regulacji nie znajdują potwierdzenia w orzecznictwie
ani w doktrynie nauki prawa. W konsekwencji Trybunał uznał skargę konstytucyjną