Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 marca 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 138/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Elżbiety S., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 września 2000 r. zarzucono, iż art. 186 ust.
2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118
ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej, zakwestionowany przepis
narusza zasadę sprawiedliwości społecznej oraz jej prawo do zabezpieczenia społecznego z uwagi na to, że określa konieczność
stosowania przepisów powyższej ustawy w odniesieniu do wniosków o świadczenia złożonych po terminie jej wejścia w życie. Skarżąca
wskazała ponadto, iż zaskarżony przepis, przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia zarówno przez Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny,
wyklucza zastosowanie wobec niej względniejszych unormowań ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników
i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.). W uzasadnieniu skarżąca dowodzi, iż w czasie obowiązywania ustawy z 1982 r.,
spełniała określone w niej warunki otrzymania renty inwalidzkiej. Nie korzystała jednak ze służących jej uprawnień, których
została obecnie pozbawiona wskutek wejścia w życie zaskarżonej ustawy normującej przesłanki uzyskania renty w sposób bardziej
restrykcyjny.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2000 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej przez wskazanie, czy w przedstawionej sprawie została wyczerpana droga prawna.
W uzupełniającym braki piśmie procesowym nadanym 4 listopada 2000 r. oświadczono, że skarżąca nie wniosła kasacji od wyroku
Sądu Apelacyjnego z 4 lipca 2000 roku.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 13 grudnia 2000 r. odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdyż skarżąca
nie wykorzystała przysługujących jej w postępowaniu cywilnym środków odwoławczych, a przez to nie wyczerpała drogi prawnej,
tj. nie spełniła wymaganej w