Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 kwietnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 138/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił art. 10
ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
200, poz. 1953, ze zm.) sprzeczność z art. 2, art. 20, art. 22 i art. 33 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg
Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) z 5 października 2004 r. (nr 118/2003) wymierzono skarżącemu karę pieniężną za przejazd
pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Rozstrzygniecie powyższe zostało utrzymane w mocy decyzją GDDKiA z 7 grudnia
2004 r. (nr GDDKiA-O/PO-31 dec./118-1/2003). Wyrokiem z 2 listopada 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 27/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny
z Warszawie oddalił skargę wniesioną na powyższą decyzję. Skarga kasacyjna wniesiona od powyższego orzeczenia została oddalona
przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 stycznia 2007 r. (sygn. akt I OSK 323/06), doręczonym skarżącemu 22 marca
2007 r.
Zgodnie z zaskarżonym przepisem do postępowań wszczętych, a niezakończonych ostateczną decyzją w dniu wejścia w życie ustawy
nowelizującej stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem skarżącego oznacza to, że zamiast przepisów względniejszych, które
wprowadziła nowa ustawa będą stosowane przepisy bardziej represyjne, z którymi związana jest większa dolegliwość kar pieniężnych,
co – w ocenie skarżącego – jest niezgodne z art. 2 Konstytucji. Dochodzi przy tym do różnicowania sytuacji prawnej obywateli
i stawiania jednej grupy z nich w pozycji nieporównanie gorszej od drugiej, której członkowie „mieli to szczęście, że dotyczące
ich stany faktyczne były już oceniane według znowelizowanych przepisów”.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 11 września 2007 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku wniesionej
skargi konstytucyjnej poprzez dokładne określenie, w jaki sposób kwestionowany w skardze przepis narusza