Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 138/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 10 czerwca 2009 r. skarżąca spółka zarzuciła niezgodność art.
116 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej: ustawa
o VAT) z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna nie zawiera opisu stanu faktycznego ani prawnego. Przedłożona Trybunałowi Konstytucyjnemu skarga konstytucyjna
została napisana rażąco niestarannie, bowiem skarżąca pisze o „przedmiocie skargi kasacyjnej” oraz „podstawach skargi kasacyjnej”
(s. 2).
Zdaniem skarżącej podstawą skargi jest ostateczna Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 23 kwietnia 2009 r.
(nr II-2/4407-0029/09), na którą skarżąca nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tym samym nie toczyło
się w tej sprawie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wnosząca skargę zarzuca, że art. 116 ust. 6 pkt 3 ustawy
o VAT bezpodstawnie pozbawia ją prawa do odliczenia podatku VAT. Prowadzi to – w jej przekonaniu – do naruszenia zasady równego
traktowania obywateli, godzi w konstytucyjnie chronioną zasadę zaufania obywateli do państwa oraz w nieograniczone prawo własności.
Ponadto, skarżąca podkreśla, że przepis o identycznym brzmieniu zawarty w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993
r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), uznany został za niezgodny z Konstytucją
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2007 r. (SK 36/06, OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 50). Zatem treść zaskarżonego art.
116 ust. 6 pkt 3 ustawy o VAT stała się – w ocenie wnoszącej skargę – oczywiście niekonstytucyjna.