Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 maja 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 138/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 3 kwietnia 2015 r. J.M. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 95 ust. 1 i 2 w zw. z art.
2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2015.748, ze zm.) w zw.
z art. 2a ustawy z dnia 13 października 1989 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2015.121, ze zm.) oraz art. 7 ustawy
z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U.2015.330, ze zm.) z art. 67 ust.
1 w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Decyzjami z września 2011 r. Zakład Ubezpieczeń
Społecznych w W. (dalej: ZUS) przyznał skarżącemu prawo do emerytury od 1 grudnia 2007 r., orzekając jednocześnie, że emerytura
ta podlega zawieszeniu, gdyż wnioskodawca kontynuuje zatrudnienie, a także z uwagi na to, że istnieje zbieg uprawnień do więcej
niż jednego świadczenia. Na podstawie decyzji z listopada 2011 r. ZUS podjął wypłatę świadczenia emerytalnego od 1 stycznia
2009 r. do 30 września 2011 r., wskazując, że od 1 października 2011 r. emerytura winna być wypłacana przez Wojskowe Biuro
Emerytalne z tego względu, że emerytura w ZUS podlega zawieszeniu z powodu kontynuowania zatrudnienia. Po rozpatrzeniu odwołania
złożonego od wskazanych powyżej decyzji Sąd Okręgowy w J. wyrokiem z kwietnia 2013 r. zmienił zaskarżone decyzje w zakresie,
w jakim zawieszają one wypłatę świadczenia emerytalnego z uwagi na kontynuację zatrudnienia i z uwagi na zbieg prawa do więcej
niż jednego świadczenia; w pozostałym zakresie odwołanie oddalił. Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z listopada 2013 r. zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że odwołanie złożone przez skarżącego od decyzji organu rentowego oddalił. Od powyższego rozstrzygnięcia
skarżący wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, który postanowieniem z listopada 2014 r. odmówił przyjęcia jej do rozpoznania.
Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącemu 8 stycznia 2015