Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lutego 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 138/16 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 czerwca 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. i W.D. (dalej:
skarżący) zakwestionowali zgodność art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a i b, art. 48 ust. 3 pkt 1 oraz art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. ‒ Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.; dalej: prawo budowlane) w zakresie obejmującym
słowo „obowiązującego” z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji, a także z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 29 marca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
uznał, że art. 49 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego nie był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia o prawach podmiotowych skarżących.
Ponadto stwierdził, że zarzuty skarżących w pozostałym zakresie są oczywiście bezzasadne.
3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem Trybunału. Zdaniem skarżących art. 49 ust.
1 pkt 1 prawa budowlanego był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia o ich prawach. Skarżący uważają też, że do naruszenia
ich praw podmiotowych doszło w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania, w którym należąca do nich działka została
objęta zakazem zabudowy, co uniemożliwiło legalizację samowoli budowlanej.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania
przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań
przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed