Postanowienie TK z dnia 29 listopada 2000, sygn. Ts 139/00

W skardze konstytucyjnej wniesionej 29 września 2000 r., uzupełnionej pismem procesowym z 30 października 2000 r., zarzucono, że uchwała nr X/352/99 Rady Miejskiej Wrocławia z 17 czerwca 1999 r. w sprawie odrzucenia zarzutów wniesionych przez mieszkańców Wrocławia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakładu utylizacji odpadów i składowiska odpadów w rejonie ulicy Janowskiej obrębu Pracze Odrzańskie (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej Wrocławia Nr 6, poz. 309) oraz uchwała nr XXI/671/00 Rady Miejskiej Wrocławia z 18 maja 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wrocławia dla obszaru w rejonie ul. Janowskiej obrębu Pracze Odrzańskie (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej Wrocławia Nr 5, poz. 155) naruszają art. 5, art. 68 i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego wskazane uchwały, dopuszczając na obszarze osiedla Pracze Odrzańskie realizację inwestycji – zakład utylizacji odpadów i składowiska odpadów, naruszają zasadę zrównoważonego rozwoju, prawo do powszechnego korzystania ze środowiska naturalnego oraz obowiązek władz publicznych zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska.

Skarżący wraz z innymi mieszkańcami osiedla Pracze Odrzańskie wniósł zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta Wrocławia uchwałą z 17 czerwca 1999 r. odrzuciła powyższe zarzuty. Uchwała ta została zaskarżona do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 kwietnia 2000 r. (sygn. II SA/Wr 1122/99) oddalił skargę. Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o złożenie rewizji nadzwyczajnej od wskazanego wyroku. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 31 lipca 2000 r. poinformował skarżącego, że nie widzi podstaw do złożenia rewizji nadzwyczajnej.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 29 listopada 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na to, że zaskarżone przepisy nie stanowiły normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że ani w skardze konstytucyjnej, ani w