Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 grudnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 139/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 czerwca 2012 r. (data nadania) Dariusz P. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności
art. 429 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.)
w związku z art. 2 w związku z art. 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze
zm.; dalej: k.k.w.) z art. 2, art. 30, art. 31, art. 32 ust. 1, art. 40, art. 41 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 78 w związku
z Preambułą Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego. Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn.
akt XI Kow 2442/11/S) Sąd Okręgowy w Warszawie – XI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych odmówił
przyjęcia skargi skarżącego na decyzję o zastosowaniu wobec niego środków przymusu bezpośredniego. Powodem wydania takiego
rozstrzygnięcia było ustalenie, że decyzja ta została podjęta przez dowódcę zmiany, a więc nie przez którykolwiek z organów
wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w., od których decyzji na podstawie art. 7 § 1 k.k.w. przysługuje skarga do sądu.
Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy są niezgodne z powołanymi wzorcami konstytucyjnymi, gdyż pozbawiają osobę, wobec której
wydano decyzję o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego, prawa do sądu i prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji. Przepisy
te, ustanawiając zamknięty katalog organów, od których decyzji przysługuje w postępowaniu wykonawczym skarga do sądu, nie
pozwalają na zaskarżenie podjętej przez funkcjonariuszy służby więziennej decyzji o zastosowaniu siły wobec osób przebywających
w zakładzie karnym. W konsekwencji pozostawiają bez kontroli sądowej naruszenia nietykalności cielesnej oraz godności skazanych.
Pozostają także w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości