Postanowienie TK z dnia 12 listopada 2015, sygn. Ts 139/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 kwietnia 2015 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Kostrzynie w likwidacji (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 35b ust. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, ze zm.; dalej: ustawa o z.o.z.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Uchwałą nr 59/IX/2007 z 25 lipca 2007 r. Rada Powiatu Gorzowskiego postawiła skarżący zakład opieki zdrowotnej w stan likwidacji, a kolejnymi uchwałami ustaliła termin zakończenia likwidacji skarżącego na 31 grudnia 2017 r. W konsekwencji – decyzją z 29 lutego 2008 r. (znak: LCZP/DRN/561/39/08) – Wojewoda Lubuski wykreślił skarżącego z rejestru zakładów opieki zdrowotnej. Postanowieniem z 24 czerwca 2014 r. (sygn. akt ZG.VIII NS-REJ.KRS/006072/14/488) Sąd Rejonowy w Zielonej Górze – VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego wykreślił skarżącego z Krajowego Rejestru Sądowego. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył apelację, która została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu – X Wydział Gospodarczy Odwoławczy z 3 grudnia 2014 r. (sygn. akt X Ga 583/14).

Skarżący stwierdził, że wykreślenie go (na podstawie zakwestionowanego przepisu) z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej również: KRS) naruszyło jego prawo do sądu oraz zakaz zamykania drogi sądowej do dochodzenia jego praw (art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji). Spowodowało bowiem utratę przez skarżącego osobowości prawnej, a co za tym idzie – także zdolności sądowej i procesowej. Uniemożliwiło mu więc kontynuowanie postępowań sądowych, których był stroną. Zdaniem skarżącego wykreślenie go z KRS godzi również w zasadę pewności prawa. Powoduje bowiem sytuację, w której skarżący z jednej strony przestaje istnieć jako podmiot prawa, z drugiej strony zmuszony jest