1. W skardze konstytucyjnej Eleonory P. z 23 września 1999 r., pełnomocnik skarżącej zaskarża wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
– Ośrodek Zamiejscowy w K. z 26 maja 1999 r. (sygn. akt II SA/Ka 1458/97) zarzucając temu wyrokowi, jak również przepisom art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz
niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 17, poz. 75 ze zm.) niezgodność z art.
32 oraz 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej wyrok NSA oraz kwestionowana regulacja naruszają zasadę
równości i dyrektywę zakazującą dyskryminacji kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny. Regulacja ta pozbawia bowiem uprawnień
kombatanckich osoby, które uzyskały te uprawnienia wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników
walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej, natomiast pozwala zachować uprawnienia kombatanckie osobom, które uzyskały
je z tytułów określonych w ustawie, w szczególności uczestnikom walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej, którzy ponadto
brali udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu w jednostkach Wojska Polskiego oraz
w zmilitaryzowanych służbach państwowych.
W uzasadnieniu skargi zarzucono również sprzeczność zaskarżonego przepisu z zasadą sprawiedliwości społecznej. Pełnomocnik
skarżącej zarzucił ponadto zaskarżonej regulacji sprzeczność z zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie
prawa, zasadą nie działania prawa wstecz i zasadą ochrony praw słusznie nabytych.
Skarżąca wskazała, iż stosując zakwestionowany przepis Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją
z 18 czerwca 1997 r. (Nr 2286/W-398865/97) odmówił jej przyznania uprawnień wdowy po kombatancie Władysławie P., który posiadał uprawnienia kombatanckie z tytułu walki
o utrwalanie władzy ludowej w MO od 17 kwietnia 1945 r. do 31 grudnia 1947 r. Decyzję tę utrzymał w mocy Kierownik Urzędu
do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych