Postanowienie TK z dnia 15 czerwca 2010, sygn. Ts 14/10

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 stycznia 2010 r. skarżący zarzucił, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509, ze zm.; dalej: ustawa o najmie) w brzmieniu obowiązującym 1 października 1997 r. jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 15 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Po pierwsze, stwierdził, że wskazane przez skarżącego orzeczenie nie spełnia przesłanki określonej w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Tym samym, zdaniem Trybunału, skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Trybunał podkreślił bowiem, że oddalenie (lub odrzucenie) skargi o wznowienie postępowania nie prowadzi do ponownego otwarcia biegu terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, który to bieg rozpoczął się w chwili doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 listopada 2005 r. (sygn. akt I Ca 411/05). Po drugie, w ocenie Trybunału skarga nie wskazuje konstytucyjnych praw lub wolności naruszonych w sprawie skarżącego, a zatem nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał zaznaczył przy tym, że uprawnienie do wstąpienia w stosunek najmu nie kreuje konstytucyjnie chronionego prawa podmiotowego ani nawet chronionej ekspektatywy jego uzyskania. Ponadto stwierdził, że z zasady prawidłowej legislacji, wywodzonej z art. 2 Konstytucji, nie wynika prawo podmiotowe chronione na podstawie skargi konstytucyjnej, o której stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji. W związku z odmową nadania dalszego biegu skardze