Postanowienie TK z dnia 18 lipca 2014, sygn. Ts 14/14

W skardze konstytucyjnej z 16 stycznia 2014 r., sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, Przedsiębiorstwo Komunikacyjno-Spedycyjne Tychy Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 36 ust. 1 i 3 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarżąca zarzuciła, że zakwestionowane przepisy są niezgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 5 Konstytucji. W szczególności skarżąca wskazała na naruszenie prawa do właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu przez ostateczne rozpatrzenie sprawy w niewłaściwym składzie sądu – Trybunału Konstytucyjnego.

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżąca nie dopełniła obowiązku przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, polegającego na wyjaśnieniu, w jaki sposób zaskarżone unormowanie godzi w konstytucyjne wolności lub prawa wskazane jako podstawa skargi. W odniesieniu do zarzutu niezgodności zakwestionowanych przepisów z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 5 Konstytucji Trybunał zauważył, że tak określona podstawa skargi nie jest adekwatna ani do zaskarżonych przepisów, ani do orzeczeń, z których wydaniem skarżąca połączyła swoje zarzuty. Trybunał podkreślił również, że skarżąca błędnie rozumie zakres zastosowania zasady wyrażonej w art. 190 ust. 5 Konstytucji, zgodnie z którą orzeczenia Trybunału zapadają większością głosów.

W zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu skarżąca zarzuciła Trybunałowi, że wadliwie uznał jej zarzuty za oczywiście bezzasadne. Powołując się na przepisy uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w sprawie Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego (M. P. Nr 72, poz. 720; dalej: regulamin TK), skarżąca zwróciła Trybunałowi uwagę na to, że nie