Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 14/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 stycznia 2017 r. (data nadania) H.K. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 156 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości sporządzenia nieodpłatnej kopii akt postępowania
sądowego przez osobę pozbawioną wolności, w tym również tymczasowo aresztowanego, oraz art. 156 § 6 k.p.k. w zakresie, w jakim
nie przewiduje delegacji dla Ministra Sprawiedliwości do przedstawienia zasad nieodpłatnego wykonania kopii akt postępowania
dla osoby pozbawionej wolności, w tym również dla tymczasowo aresztowanego, są niezgodne z art. 42 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Skarżący wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z czerwca 2014
r. zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z czerwca 2015 r. został uznany za winnego zarzucanych mu czynów.
Od prawomocnego orzeczenia skazującego pełnomocnik skarżącego wniósł kasację, która postanowieniem Sądu Najwyższego z lutego
2016 r. została oddalona jako oczywiście bezzasadna.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej. Pismem z 24 maja 2017 r. (data nadania) pełnomocnik odniósł się do zarządzenia.
Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy naruszają jego prawo do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji), gdyż uniemożliwiają
sporządzenie bezpłatnych kopii akt postępowania. Skarżący dowodzi, że z uwagi na ograniczony dostęp do akt postępowania nie
miał możliwości weryfikacji podejmowanych w jego sprawie czynności. W konsekwencji nie mógł wypowiadać się