Postanowienie TK z dnia 13 lipca 2021, sygn. Ts 14/21

1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 stycznia 2021 r. (data nadania) Spółdzielnia Mieszkaniowa […] (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:

Pismem z 11 września 2018 r. skarżąca wystąpiła ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 24 maja 2017 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Okręgowego) wydanego w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej.

Sąd Najwyższy postanowieniem z 20 grudnia 2018 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Najwyższego) odrzucił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazał, że nie zostało spełnione przez skarżącą wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460), „(…) tj. wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (…). Zawarte w uzasadnieniu skargi stanowisko skarżącej (…) pomija m.in. okoliczność, iż w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną (…)” (s. 3 postanowienia). Orzeczenie to doręczono skarżącej 26 lutego 2019 r.

W związku z powyższym, skarżąca złożyła do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosek o wniesienie w jej imieniu skargi nadzwyczajnej od postanowienia Sądu Okręgowego. Pismem z 16 października 2020 r. (sygn. akt […]) uznał on jednak, że nie ma podstaw do skorzystania z tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Pismo to doręczono skarżącej 16 października 2020 r.

Jako ostateczne orzeczenia wydane na podstawie zakwestionowanych w skardze przepisów skarżąca wskazała postanowienie Sądu Najwyższego oraz pismo Rzecznika Praw Obywatelskich.

2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 9 lutego 2021 r. skarżąca została wezwana do usunięcia