Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 stycznia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 140/07 |
Uzasadnienie:
Skarżąca wniosła do Trybunału Konstytucyjnego 19 czerwca 2007 r. skargę konstytucyjną obejmującą żądanie zbadania zgodności
art. 3701 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, art. 373 k.p.c. z art. 2, art.
78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji oraz art. 3941 § 2 k.p.c. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Wątpliwości skarżącej wzbudza
dopuszczalność odrzucenia apelacji przez sąd, za pośrednictwem którego jest ona wnoszona, na podstawie zaskarżonego art. 3701 k.p.c. ze względu na niedopełnienie wymogów formalnych określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5 k.p.c. Skarżąca podnosi,
że przepis ten daje sądowi możliwość odrzucenia apelacji także wówczas, gdy wymogi te nie są spełnione należycie, podczas
gdy winno to stanowić przedmiot orzeczenia merytorycznego i ewentualnie uzasadniać jej oddalenie, nie zaś odrzucenie. Tym
samym naruszone zostaje prawo do sądu. Jednocześnie przepis ten wprowadza dodatkowy, niczym – w ocenie skarżącej – nieuzasadniony
próg dla rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji, co istotnie ogranicza prawo do dwuinstancyjnego postępowania wynikające
z art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Sankcja bezwarunkowego zwrotu pisma zawierającego braki, wnoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika stanowi, w przekonaniu
skarżącej, także dyskryminację osób korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników (art. 32 Konstytucji), gdyż w przypadku
pism wnoszonych przez stronę samodzielnie, ta jest wzywana o uzupełnienie braków. Skarżąca podnosi, że za takim zróżnicowaniem
nie przemawiają żadne wartości, co jest sprzeczne z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W odniesieniu do art. 373