Postanowienie TK z dnia 22 stycznia 2003, sygn. Ts 141/02

W skardze konstytucyjnej złożonej 11 października 2002 r. zarzucono, że art. 9 pkt 5 oraz art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 1985 r. Nr 54, poz. 276 ze zm.) są niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej niezgodność ta polega na tym, iż przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie przewidują możliwości zaskarżenia wystąpień inspektorów pracy oraz prawa kierowania skarg na te wystąpienia do sądu.

W dniu 28 lutego 2001 r. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu w Szczecinie skierował do Prezesa Szczecińsko-Polickiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Sp. z o.o. wystąpienie stwierdzające naruszenie przepisów prawa pracy. Na skutek odwołania złożonego od tego wystąpienia Zastępca Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie w piśmie z 13 kwietnia 2001 r. stwierdził, iż nie ma podstaw prawnych do uchylenia zaleceń zawartych w wystąpieniu, gdyż zalecenia te są zgodne z prawem. Na pismo to skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z 5 czerwca 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę wskazując, iż pismo Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie podtrzymujące stanowisko Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu w Szczecinie nie jest decyzją administracyjną ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż