Postanowienie TK z dnia 10 listopada 2005, sygn. Ts 141/05

W skardze konstytucyjnej z 17 sierpnia 2005 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej – Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w Warszawie – zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej: zaskarżona ustawa). Zdaniem skarżącej, zakwestionowane unormowania, w zakresie, w jakim pozbawiają podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT, którego podatnik nie wykazał w deklaracji podatkowej do czasu wszczęcia kontroli są niezgodne z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 3 a także art. 64 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 10 listopada 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga wniesiona została z przekroczeniem ustawowego terminu do korzystania z tego środka ochrony wolności i praw. W przypadku skarżącej termin ten rozpoczął bieg z dniem doręczenia jej prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2003 r. (do skargi dołączono jeden z nich o sygn. akt III SA 617/02). Podjęta następnie przez skarżącą próba zakwestionowania tych orzeczeń za pomocą skarg kasacyjnych wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiła okoliczność niemającą już wpływu na stwierdzenie przekroczenia terminu do wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Trybunał Konstytucyjny wskazał ponadto w zaskarżonym postanowieniu, że zakwestionowane w skardze unormowania nie mogą być uznane za przyczynę podnoszonej przez skarżącą niedozwolonej ingerencji w sferę przysługujących jej konstytucyjnych praw i wolności. Zdaniem Trybunału, akcentowana w skardze niemożność skorzystania z prawa do odliczenia podatku nie wynika bezpośrednio z treści przepisów zaskarżonej ustawy, ale z unormowania innego aktu prawnego,