Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 stycznia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 141/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 czerwca 2006 r., uzupełnionej pismem procesowym z 8 września 2006 r. wniesiono o stwierdzenie
niezgodności art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.)
z art. 42 ust.3, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 28 października 2004 r. Sąd Okręgowy
w Krakowie oddalił apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Oświęcimiu, oddalającego powództwo o zwrot poniesionych
szkód w zakresie odpowiedzialności cywilnej. Postanowieniem z 18 stycznia 2006 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 233 § 1 k.p.c. pozwala sądowi na ocenę wiarygodności
i mocy dowodów według własnego przekonania, co prowadzi do wydawania wyroków opartych na niczym nieudokumentowanych ustaleniach,
oraz do pomijania dowodów, które powinny być uwzględnione. Ocena dowodów dokonana przez sąd w sprawie skarżącego nie jest
wszechstronna, lecz jednostronna. Skarżący podnosi, że wydane w jego sprawie orzeczenie narusza gwarancje domniemania niewinności,
uznając zarówno świadków, jak i strony postępowania winnymi składania fałszywych zeznań. Zarzuca ponadto, że zaskarżone orzeczenie
pozbawia skarżącego części własności samochodu, oraz chroni kolektywną własność państwowej firmy ubezpieczeniowej kosztem
własności indywidualnej.
Pismem z 8 września 2006 r., uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej, skarżący wskazał, że przepis art. 233 § 1 k.p.c.
pozostał „rodem i duchem z poststalinowskiego k.p.c.” ponieważ pozwala sądom orzekać na podstawie własnego przekonania, a
nie Konstytucji, przez co naruszona zostaje niezawisłość sądów, a także pozwala na wydawanie orzeczeń niekonstytucyjnych lecz
zgodnych z własnym przekonaniem sędziego. Skarżący ponownie obszernie odniósł się do nieprawidłowych w jego przekonaniu ustaleń
faktycznych sądu