Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 141/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 kwietnia 2008 r. skarżący zarzucił, że art. 77 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia
1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) narusza art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze
i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie skarżącego zaskarżony przepis pozostaje również niezgodny
z Preambułą, art. 9 w związku z art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1, art. 91 ust. 3 Konstytucji oraz w związku z art. 10 Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, załącznik 2, tom II) i art. 90 dyrektywy 2006/112/WE
Rady z dnia 28 listopada 2006 r. (Rz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, ze zm.).
W ocenie skarżącego przepis będący przedmiotem złożonej skargi w sposób naruszający konstytucyjną zasadę równości dokonał
ustawowej ingerencji w stosunki cywilnoprawne, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której dwa – zdaniem skarżącego
– równorzędne podmioty prawa, w tej samej sytuacji faktycznej (zmianie wartości rynkowej nieruchomości) mają różne prawa,
a różnicowanie to – w opinii skarżącego – nie znajduje racjonalnych podstaw. Zaskarżony przepis powoduje zatem, że poprzez
niemożność realizacji swojego interesu ekonomicznego w postaci aktualizacji opłaty rocznej (in minus) w przypadku spadku wartości nieruchomości prawo użytkownika wieczystego ma charakter iluzoryczny, gdy tymczasem interes
ekonomiczny właściciela nieruchomości pozostaje przez cały czas trwania umowy niezagrożony, gdyż zawsze w przypadku wzrostu
wartości nieruchomości możliwe jest dokonanie aktualizacji opłaty in plus.
Zdaniem skarżącego przepis narusza również zasadę równej ochrony praw majątkowych, gdyż bez racjonalnych powodów rażąco odbiega
od rozwiązań obowiązujących przy rozstrzyganiu sytuacji podobnych. Zaskarżoną regulacją ustawodawca wyłączył równą ochronę
interesu majątkowego pewnej grupy podmiotów, nie mogą one bowiem postępować