Postanowienie TK z dnia 18 listopada 2015, sygn. Ts 141/15

1. W skardze konstytucyjnej z 10 kwietnia 2015 r. (data nadania) B.O. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163, ze zm.; dalej: u.p.s.) z art. 67 ust. 1 oraz art. 71 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji. Kwestionowany przepis definiuje dochód dla celów pomocy społecznej i stanowi: „Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o (…) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób”. Zarzut skarżącego dotyczy interpretacji pojęcia „kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób” dokonanej w jego sprawie przez sądy, zgodnie z którą pojęcie to nie dotyczy, jak twierdzi skarżący, „osób fizycznych pozostających w trudnych sytuacjach życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a które zobowiązane są do uiszczania należności tytułem zwrotu świadczeń wypłacanych z funduszu alimentacyjnego”. W przekonaniu skarżącego taka wykładnia art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. zamyka mu dostęp do pomocy społecznej w zakresie, w jakim skarżący i jego rodzina jej rzeczywiście potrzebują.

2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym sprawy. Prezydent Miasta Białegostoku, w decyzji z 27 marca 2013 r. (znak: DSS.1369.6.18848.2013.KB), przyznał skarżącemu zasiłek okresowy na czas od 1 do 31 marca 2013 r. z powodu niepełnosprawności w wysokości 20 zł. Prezydent uznał, że rodzina skarżącego znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, jako że jej dochód wynosi 899,28 zł i jest niższy od kryterium dochodowego rodziny (912 zł), co uprawnia skarżącego do uzyskania zasiłku okresowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w