Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 czerwca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 141/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 lipca 2017 r. (data nadania) ,,SALLER POLBAU” spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością Poland Projekt Beta spółka komandytowa z siedzibą we Wrocławiu (dalej: skarżąca) zarzuciła
niezgodność:
1) art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 20, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
i opłatach lokalnych (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 716, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1445, ze zm.);
2) § 1 ust. 2 lit. b uchwały nr XIV/97/2015 Rady Miejskiej w Prabutach z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości
stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. woj. pomorskiego z 2015 r. poz. 4286) w związku z pkt 2 lit. b (błędnie określonym
w skardze jako ,,art. 2 lit. b”) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek
kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M. P. z 2015 r. poz. 735)
z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84, art. 168 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Zdaniem skarżącej, zakwestionowane w skardze przepisy – interpretowane jednolicie przez sądy w taki sposób, że oprócz kwotowego
ograniczenia stawek podatku od nieruchomości wskazywanych w uchwałach, ustawodawca nie przewidział żadnych innych ograniczeń
wobec gmin (takich, jak np. warunki rynkowe i ekonomiczne panujące w gminie, liczba mieszkańców, utrzymanie nieruchomości,
cena nieruchomości za m2, jej przeznaczenie, stawka najmu lokali itp.) – ograniczają chronione konstytucyjnie prawo równości, zasadę sprawiedliwości
społecznej, prawo własności do środków pieniężnych z powodu nieuzasadnionego zawyżenia zobowiązania podatkowego w podatku
od nieruchomości przez stosowanie maksymalnej stawki podatku