Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lutego 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 141/19 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 września 2019 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
M.J. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym
bez uzasadnionej zwłoki (Dz. U z 2018 r. poz. 75, ze zm.) z art. 45 ust. 1; art. 30 w związku z art. 77 ust. 1 i 2 oraz w
związku z art. 45 ust. 1; art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 17 grudnia 2019 r. (doręczonym skarżącemu 3 stycznia 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej.
Rozpoznając analizowaną skargę konstytucyjną Trybunał Konstytucyjny wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych przez
doręczenie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów dołączonych do skargi oraz sprecyzowanie sposobu naruszenia
konstytucyjnych praw i wolności w niej wskazanych. Skarżący w piśmie procesowym z 6 listopada 2019 r. (data nadania) usunął
w swoim mniemaniu wskazane braki.
Trybunał stanął jednak na stanowisku, że argumenty wskazujące na sposób naruszenia przytoczonych przez skarżącego w uzasadnieniu
skargi praw i wolności skarżącego nie są wystarczające dla uznania, że brak ten został należycie usunięty. Skarżący poprzestał
bowiem de facto jedynie na wskazaniu, że roszczenie o zwrot kosztów dojazdu do budynku Sądu Rejonowego w T. stanowi „sprawę” w świetle konstytucyjnego
prawa do sądu.
Trybunał