Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 lutego 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 141/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Stanisława W., sporządzonej 2 października 1998 r. zarzucono, iż art. 489 ustawy z dnia 19 kwietnia
1969 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 13, poz. 96 ze zm.) oraz art. 555 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555) jest niezgodny z art. 41 ust. 5 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis, wprowadzając roczny termin przedawnienia roszczeń o odszkodowanie za niesłuszne
aresztowanie, niezgodny jest z prawem każdego do odszkodowania za bezprawne pozbawienie wolności oraz prawem do wynagrodzenia
za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działania organu władzy publicznej, a także prawem do sądowej ochrony naruszonych
praw i wolności.
Skarżący wskazał, iż stosując zakwestionowany przepis Kodeksu postępowania karnego z 1969 r. Sąd Wojewódzki w G. postanowieniem
z 20 listopada 1996 r. oddalił wniosek skarżącego o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne pozbawienie wolności. Rozstrzygnięcie
to zostało utrzymane w mocy przez postanowienie Sądu Apelacyjnego w G. z 8 stycznia 1997 roku.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 26 stycznia 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi
na to,