Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 czerwca 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 141/99 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej Kazimierza G. z 15 września 1999 r. zarzucono sprzeczność art. 145 § 3 kodeksu cywilnego w związku
z art. 140 kodeksu cywilnego z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego niezgodność ta polega
na braku zastrzeżenia w treści obu zaskarżonych przepisów mówiącego, iż ograniczenie prawa własności nie może naruszać istoty
prawa własności.
Jako ostateczne rozstrzygnięcie wydane w sprawie skarżącego, jego pełnomocnik wskazał postanowienie Sądu Okręgowego w R. z
20 maja 1999 r. (sygn. IV Cz 167/99) zaznaczając, iż skarżący otrzymał je 27 maja 1999 r.
Postanowieniem z 24 listopada 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając
że skarżący przekroczył dwumiesięczny termin pozwalający na skuteczne wniesienie skargi. W ocenie Trybunału wnioski o dokonanie
wykładni orzeczenia przez sąd, który je wydał, zgłaszane w trybie art. 352 kpc nie należą do wskazanego przez skarżącego toku
instancyjnego, w przedmiocie ustanowienia służebności gruntowej – drogi koniecznej. Ich celem nie jest bowiem polemika z motywami
wydanego rozstrzygnięcia, tylko wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości co do jego treści. Z ustaleń Trybunału wynika, że postanowienia
rozstrzygające złożony przez skarżącego wniosek o dokonanie wykładni postanowienia częściowego z 1 września 1992 r. nie zostały
wydane w oparciu o zaskarżone przepisy, co zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym jest warunkiem
koniecznym, jaki musi spełniać skarga, aby mogła stać się przedmiotem merytorycznego rozpoznania.
Ponadto Trybunał zauważył, że sformułowany w skardze zarzut niekonstytucyjności art. 145 § 3 w związku z art. 140 kc, polegający
na niezawarciu w obu tych przepisach zastrzeżenia zakazującego naruszenia istoty prawa własności (co zdaniem skarżącego jest
konieczne) zmierza w istocie do dokonania nowelizacji kodeksu cywilnego, przez co wykracza poza granice skargi konstytucyjnej,
zakreślone w art. 79 ust.