Postanowienie TK z dnia 03 kwietnia 2007, sygn. Ts 142/06

W sporządzonej przez pełnomocnika skardze konstytucyjnej skarżąca zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603, ze zm.; dalej: u.g.n.r.). Zakwestionowanemu unormowaniu u.g.n.r. skarżąca zarzuciła, że wyłączając możliwość stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji administracyjnej w formie aktu własności ziemi, narusza ono konstytucyjne prawo do wywłaszczenia wyłącznie za słusznym odszkodowaniem, zasadę ochrony własności i zakaz naruszenia istoty tego prawa oraz zasadę równości wobec prawa w zakresie dochodzenia odszkodowania za nielegalne pozbawienie prawa własności.

Postanowieniem z 3 kwietnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdził, że wskazane w skardze konstytucyjnej zarzuty niekonstytucyjności art. 63 ust. 2 u.g.n.r. uznane być winny w części za oczywiście bezzasadne, w części zaś ich rozpoznanie merytoryczne stało się zbędne, wobec podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego zgodność tego przepisu z Konstytucją. W szczególności Trybunał uznał, że wskazany w skardze art. 21 ust. 2 Konstytucji nie jest przepisem, który znaleźć może adekwatne zastosowanie w sprawie, w związku z którą skarżąca sformułowała skargę konstytucyjną. Wydane w jej toku orzeczenia nie miały bowiem za przedmiot problemu niezgodnego z Konstytucją wywłaszczenia skarżącej, bądź też jej poprzedników prawnych. W odniesieniu do zarzutu naruszenia praw wywodzonych z art. 64 Konstytucji w zaskarżonym postanowieniu Trybunał stwierdził, że ich ocena determinowana być musi zasadniczymi tezami wyrażonymi w wyrokach TK z: 22 lutego 2000 r., SK 13/98, OTK ZU nr 1/2000, poz. 5 oraz 15 maja 2000 r., SK 29/99, OTK ZU nr 4/2000, poz. 110. Trybunał podkreślił w tym zakresie, że zgodna z Konstytucją jest taka interpretacja kwestionowanego przepisu, która zmierza do ograniczenia zakresu wyjątków od zasady trwałości decyzji administracyjnych wydawanych